Manga i Anime. To co narysowane, nie musi być tylko dla dzieci...
Definicje
Manga (jap.: man - niepohamowane, wolne, ga - obrazy) - japońskie słowo wywodzące się ze sposobu ozdabiania rycin i innych form sztuki użytkowej, współcześnie oznacza japoński komiks.
Anime - to japoński film animowany oparty na mandze. Skrócone angielskie słowo animation, oznaczające film animowany. W Japonii terminem tym określa się wszystkie filmy i seriale animowane, bez względu na kraj ich pochodzenia. Poza Japonią słowo anime służy wyłącznie do określenia japońskiej animacji.
Początki, podstawy, techniki
Manga wywodzi się ze wschodniego stylu rysowania. Katsushika Hokusai (1760-1849), jeden z najwybitniejszych japońskich malarzy, uważany jest za twórcę słowa "manga". W obecnej formie, manga zaistniała w latach dwudziestych XX w., a w latach pięćdziesiątych zaczęła znacznie zyskiwać na popularności. Niestety, ich ówcześni twórcy w dużej mierze ograniczali się tylko do rysowania super herosów, takich jak Super Giant czy Condor.
Strona techniczna mangi
Strony są czarno-białe, tylko nieliczne, takie jak okładki czasami drukowane są w kolorze. Mangę czyta się od prawej do lewej.
W przeciwieństwie do klasycznych komiksów, w mandze nie ma utartego podziału na kadry. Autor dysponuje wszelką swobodą, może dowolnie dzielić stronę, to on decyduje, ile będzie na niej kadrów oraz jaką będą miały formę i kształt. Niektóre elementy mangi mogą wychodzić poza kadry, wszystko zależy od zamysłu autora.
Osamu Tezuka
Każda dziedzina życia, nauka, sport, muzyka czy film, ma swoje legendy. Nie inaczej jest w przypadku mangi
Osamu Tezuka, twórca Astro Boya, uznawany jest za ojca współczesnej mangi. To on w latach 60. XX w., jako pierwszy twórca mangi zaczął rysować postaci z dużymi oczyma, mimikując styl kreskówek Disneya. Z tej konwencji korzystało później wielu innych twórców, zresztą duże oczy są wizytówką mangi do dziś, mimo że to nie jest element obowiązkowy postaci.
Tezuka to innowator
Historia japońskiej animacji sięga początków XX wieku, gdy sukcesem okazała się animacja Kitayamy Seitar: Momotar z 1918 roku.
Po wojnie i w latach 50 nastąpił zastój japońskiej animacji, ze względu na rosnącą popularność amerykańskich produkcji (np. Walt Disney, Warner Bros).
Dopiero Tezuka, który w 1963 roku stworzył czarno-biały serial rysunkowy, zatytułowany Tetsuwan Atom, znany nam jako Astro Boy, rozpoczął pasmo sukcesów japońskich produkcji.
Był też twórcą pierwszej w swoim kraju kolorowej serii rysunkowej zatytułowanej Jungle Taitei ( Kimba the White Lion).
Osamu Tezuka pokazał, że manga może być horrorem, komedią, dramatem, romansem, bądź jakimkolwiek innym gatunkiem.
W ten sposób poszerzył znacznie grono odbiorców, bo mogła nimi zostać każda grupa wiekowa.
Tezuka był rewolucjonistą, który wyznaczył tory mangi, po których ciągle jadą obecni twórcy, dobudowując własne, nowe spojrzenia.
Rodzaje mangi wg widowni
Josei (jap. kobieta), jest to gatunek mangi i anime, który opowiada o codziennym życiu kobiet w Japonii. Głównymi bohaterkami są najczęściej dorosłe kobiety, a rzadziej uczennice i nastolatki. Gatunek ten nie posiada podtekstu seksualnego.
Kodomo muke jest japońskim określeniem japońskich komiksów - (manga) oraz kreskówek (anime) przeznaczonych dla dzieci.
Seinen (jap. dosł. "młody człowiek, młode pokolenie, młodzież"?) to anime lub manga adresowana głównie do młodych mężczyzn w wieku pomiędzy 18 a 30 lat.
Shjo to anime lub manga głównie dla dziewcząt. Tematem przewodnim shjo jest romantyczna miłość (zazwyczaj pierwsza) nastolatki, która mimo przeciwności losu jest w imię tej miłości gotowa do największych wyrzeczeń. Na ogół shjo są bardzo romantyczne i mają szczęśliwe zakończenia.
Shnen (jap. dosłownie "chłopiec w młodym wieku") - jest to anime lub manga przeznaczona głównie dla chłopców. Dominują w nim walki, roboty i silni bohaterowie. Także historie, które opowiadają o miłości (czyli typowy temat shjo) mogą być zaliczane do shnen, gdy historia widziana jest z punktu widzenia chłopaka. Nie zawsze kończą się szczęśliwie, co jest kolejną różnicą między shnen a shjo.
Hentai (jap. nienormalność; dewiant, zboczeniec) - jeden z gatunków anime i mangi o tematyce pornograficznej. W samej Japonii słowo ma bardzo negatywne zabarwienie emocjonalne. Oznacza niebezpiecznego maniaka seksualnego, przez co nie jest stosowane do określania gatunków anime lub mangi. Japończycy zamiast tego określenia stosują seijin manga (jap. dosł. "manga dla dorosłych"?), j hachi kin (jap. dosł. "zabronione poniżej 18"?) bądź dodają prefiks ero- (erogmu, eroanime, eromanga).
Hentai są pogrupowane pod względem stopnia nasiąknięcia erotyzmem
Kawaii - obrazy rysowane w tym stylu pozbawione są zwykle erotyzmu, jeśli nie liczyć wyidealizowanych sylwetek kobiet, obcisłych wdzianek i innych tego typu "akcesoriów".
Panchiran - te rysunki przedstawiają postacie w samej bieliźnie lub w pozycjach pokazujących bieliznę.
Ecchi (od japońskiej wymowy angielskiej nazwy litery H) - tutaj mamy do czynienia albo z tak zwanymi "śmiałymi" lub "zapraszającymi" pozami, lub postaciami topless.
Soft Hentai - łagodna pornografia, czyli realistyczne akty, pokazujące czynności seksualne bez ukazania narządów płciowych.
Hard Hentai - ostra pornografia, czyli brak ograniczeń wizualnych.
Tentacle Hentai - nurt w anime/manga związany z występowaniem różnych stworzeń posiadających macki.
Oczywiście, to nie są wszystkie rodzaje, ponieważ każdy rodzaj ma też swoje podrodzaje itd., itd..
Skąd wziąć mangę?
Najstarszym i najpopularniejszym wydawnictwem, drukującym mangę w Polsce jest
Japonica Polonica Fantastica (JPF), utworzone w 1996 r. w Olecku przez Shina Yasudę. W 2006 r. wydawnictwo przeniosło się do Mierzyna koło Szczecina. Pozostałe znane wydawnictwa to:
Waneko,
Egmont,
Saisha,
Kasen.
Od mangi do anime
Jeśli jakaś manga jest dość popularna, to może doczekać się swojej ekranizacji w postaci anime, jednak często jest to dość zmodyfikowana forma. Modyfikowana może być na parę sposobów, np. poprzez dodawanie odcinków, które nie mają z pierwowzorem, czyli mangą nic wspólnego (tzw. Fillery). Chodzi przede wszystkim o pieniądze. Wiadomo, jeśli coś się dobrze sprzedaje, to czemu ograniczać podaż?
Oglądając anime, często dostajemy złagodzoną wersję pierwowzoru (mangi). Łagodzone są sceny walki, przykrywana bądź pomijana golizna, znaki, które w innej kulturze mogą zostać uznane za obraźliwe, itd.. Wiadomo, eksportując produkt trzeba nanieść poprawki i uwzględnić uwarunkowania miejsca dystrybucji.
Na koniec...
Manga i anime charakteryzują się tym, że każdy z was może znaleźć tam coś dla siebie: opowieści o miłości, robotach, przyjaźni, przemocy, czy seksie.
Jeśli myślicie, że wasze dziecko może być narażone na treści erotyczne zawarte w mandze bądź anime, to jesteście w błędzie. Każda manga jest doskonale opisana, łącznie z gatunkiem i grupą docelową.
Istnieje większe prawdopodobieństwo, że wasze dziecko włączy jakiś serwis pornograficzny niż znajdzie w mandze dostosowanej do swojego wieku niepożądane treści. Owszem, występują tam mocno zarysowane kształty postaci, czasami nader wyeksponowane, ale pamiętajmy, że kultura nasza i japońska są od siebie bardzo różne, to dwa odrębne spojrzenia na świat i to co dla nas jest gorszące, u Japończyków może być na porządku dziennym i odwrotnie.
Wiem z doświadczenia, że czytanie mangi i oglądanie anime może powodować wzrost zainteresowania kulturą wschodu oraz językiem japońskim. Ostatnio nawet coraz więcej osób wyraża chęć nauki rysowania mangi, dlatego wydawnictwa proponują różne kursy, a w księgarniach można znaleźć książki instruktażowe poświęcone tej tematyce. Jak widać manga nie tylko bawi, ale też skłania do poszerzania horyzontów.
Zdecydowanie manga i anime zadają kłam powiedzeniu, że to co narysowane, jest dla dzieci.
(źródło artykułu: wiadomosci24.pl)
Napisane przez: Paweł Bergandy
